| Le Fantome de l'Opera, blog Renato Proper |
|
Het was een regenachtige avond. Het woei en de regen viel koud neer op je gezicht. De Coolsingel was gehuld in een onheilspellende deken. Alles wees erop dat er wel eens iets ging gebeuren, je kon het ruiken in de lucht. De ingang van het Stadhuis zag er verlaten uit. Te verlaten, zou je zeggen. Maar als je je ogen dicht zou knijpen kon je de schorpioen naar binnen zien lopen. Zijn poten tikten net zo zacht over de stenen vloer als de regen op de straat viel. Vlak onder het plafond vloog een sprinkhaan als een helikopter zoekend naar een geschikte landingsplaats. Ik was waarschijnlijk de enige die ze onder en over het toegestroomde publiek de Burgerzaal in zag gaan. Het publiek bestond vooral uit stelletjes. Jong, van middelbare leeftijd of wachtend op de dood die hen scheiden zou keken mij en mijn gezelschap aan alsof ze wilden zeggen ‘Succes met het zoeken van een plaats, want het is aardig vol’. En inderdaad, we werden veroordeeld om achteraan te zitten. Hetgeen niet zo erg was, want het scherm was nog steeds duidelijk te zien. Na een korte introductiespeech van organist Geert Bierling werden de lichten gedimd en begon de film. Ondanks dat het een stomme film is raak je snel gewend. Toch lijkt het alsof er een blauwe en gele filter over sommige scènes zat, om het wat recenter te maken. Maar je bent al snel verloren in het verhaal en schrikt weer op als het Spook zich laat zien zonder masker. ‘Nou, het duurt wel lang voor de film begint,’ hoorde ik na de pauze achter me. ‘Ja, volgens mij hebben ze een storing,’ zei een vrouwenstem. ‘Nee, dat is het Spook,’ hoorde ik een tweede vrouwenstem zeggen, gevolgd door gegiechel. Na de pauze ging de film verder met het Gemaskerd Bal, zoals het verhaal wil. Zoals verwacht maakte het Spook zijn opwachting als de Rode Dood. Vanaf daar nam de spanning nogal toe, dat nog eens versterkt werd door de combinatie van het orgel- en pianospel. De bloedstollende ontknoping van het verhaal werd fantastisch bijgezet door de muziek. Vooral de vertwijfeling tijdens het ultimatum dat het Spook aan Christine voorlegt: ‘Draai de schorpioen en dan trouw je met mij, of draai de sprinkhaan en het operahuis vliegt de lucht in’. Christine kiest voor de schorpioen, maar het addertje onder het gras is dat de ruimte waarin Raoul en ‘de Pers’ zich bevonden met al het kruit vult zich vervolgens met het water uit de riolen onder de opera. Bij mijn ouders had ik de stripversie van ‘Roouletabille: De schat van het spook van de Opera’, uit 1996. Daarin stond ook het hele verhaal, maar kan ik me niet goed herinneren hoe Raoul/Rouletabille en de Pers uit de kamer zijn gehaald. Bij het zien van deze film uit 1925, die heel terecht als de beste verfilming wordt gezien en nog beter is met live muziek, werd het me duidelijk. Het Spook haalt zijn hand over zijn hart voor Christine en redt de twee heren door een gat in de vloer. En dat vormt de inleiding tot zijn einde, want de boze menigte zit hem daardoor op de hielen. Het einde van het Spook bleek ook het einde van de film. Nadat we onze jassen hadden gehaald liepen we het Stadhuis uit. Het lichte onweer zagen we wegdrijven boven de Coolsingel. Het was droog. Al het onheilspellende is met het Spook de Seine ingegooid. Een mooie afsluiting van een bijzonder mooie avond. Renato Proper |