| Renato Proper over Cirque d'Orgues |
|
U heeft vast wel eens de film ‘It’ gezien, de verfilming van Stephen King. U weet wel, met die enge clown. Als hij in de buurt is of zelfs in beeld, dan hoort u te allen tijde het kenmerkende draaiorgelmuziekje. Sommige mensen hebben na het zien van die film een fobie voor clowns aan over gehouden. Bij enkele van hen is het zelfs zo erg dat alleen het horen van het muziekje (afgespeeld of gefloten) al een paniekreactie oproept. Voor die mensen zou het bezoeken van de voorstelling Cirque d’Orgues misschien te traumatisch zijn. Zeker omdat er in de Laurenskerk maar liefst vijf orgels waren waar muziek op werd gespeeld. Mensen met coulrofobie, oftewel de angst voor clowns, zouden waarschijnlijk gaan hyperventileren. Bij de wetenschap dat er op drie locaties door de kerk opgetreden zou gaan worden door studenten is het vrezen voor plots opduikende clowns die een act doen. Met andere woorden: Cirque d’Orgues zou niet geschikt zijn voor mensen met coulrofobie, ook al veroorzaakt door de film ‘It’. Het is wel geschikt voor mensen die wel van orgelmuziek houden, laten we ze ‘de kenners’ noemen. Die komen om bijvoorbeeld het grote orgel in de Laurenskerk eens te horen. Of een geïmproviseerd orgelhoekje met bijvoorbeeld een harmonium de begeleiding zien doen van een stomme film van een goochelaar rond 1900. De kenners die luisteren naar het orgel achterin de kerk dat een jonge jongleur begeleidt terwijl hij zijn kunsten vertoont. Die het stuk kennen wat de organist speelt als twee acrobaten elkaar zonder moeite beklimmen of opvangen na een sprong. Ook is Cirque d’Orgues geschikt voor alle leeftijden. Zoals gezinnen met kinderen. Het is daarbij wel een pre om uw kind tussen de mensen te loodsen en voor het publiek te plaatsen, zodat zij de artiesten kunnen zien. Om ’s avonds te kunnen roepen: ‘Mama, ik wil ook in het circus!’ Je kunt het ook bezoeken als koppel. Ik vermoed dat je bonuspunten scoort als je zegt: ‘Zullen we naar het circus in de Laurenskerk gaan?’ Want ondanks de battle van de orgels aan het begin en aan het eind van de avond gaat de meeste aandacht terecht uit naar de Circus Arts-studenten. Dat is geen ramp, want achteraf bleek het evenement meer circus te zijn dan in de flyer vermeld stond. Na afloop sprak ik de nieuwe adjunct-directeur van Circus Rotjeknor die me verzekerde dat één van de oud leerlingen van Rotjeknor de lichtvoorziening in de kerk had verzorgd. Dat zorgde wederom voor een verrast gezicht van mijn kant. Eerder op de avond werd ik al opnieuw verrast door het gemak waarmee je een orgel kan combineren met film en live performances zonder dat het vervelend wordt. Want ik ben nu eenmaal geen kenner, maar van een avond Cirque d’Orgues kan ik zeker genieten. Renato Proper |